Kader bekler sessizce bir köşede,
gözleri kapalı, eli açık
ama yalnız gelene kapı açmaz,
yalnız küçülene değmez parmağı.
Bir tohum düşer toprağa körce,
ne bilir derinliği, ne çürümeyi;
yine de iter duvarı yukarı,
kader tam o anda eğilir öne.
Demirci döver, kor kızarır,
eller yanar kader seyredip güler;
ama son çekiçte, en son darbede... Devamını Gör