Zahirimin ruhunda
Bilinmeyen kor girdab
Nereye götürüyorsun beni

Batınını çöplükten çıkarır Allah
Yandığın yetmezmişçe
Götürdüğü yerde bir de
Hangi insan Hak ateşiyle kaçırır aklını
Neden sevişirsin ateşle

Bandırıp bir çileğin çikolatayla buluşup yenmesi gibi
Dalar dalar kahrolur bir güneş

Hayallerimin üssünde duyulan şey
Midede... Devamını Gör

Yaprak rüzgârla konuşur geceleri,
“Ne kadar sert esersen es,
köküm var benim” der.

Savrulur bazen,
ama her savruluşta
biraz daha öğrenir tutunmayı.

İnsan da sabırla sınanır hayatta,
beklemekle, susmakla,
içinde kopan fırtınayı
kimseye duyurmamakla…

Kimisi yaş alır sadece,
takvim eskir duvarda.
Kimisi bir acıyla büyür,
bir vedayla... Devamını Gör

Faydası yok uzak kalmanın
Hasret, dumanı tüten yalnızlık
Kor yanmaya çalışırken çaresiz
İlmek ilmek işledik
sevgi denen ölüm zehrini
Tükenmişlik hissettirir kendini
Günlerce.. aylarca.. yıllarca..
Geçip giden günler ağlatır seni
Hüzün dolu sevdalarca..

Faydası yok uzak kalmanın
Tepeden tırnağa vücudumun
Hazin türküsünü çığırır sessiz... Devamını Gör

Cennet verebilir miydi
Bütün tahammülsüzlüklerimin altındaki sana ait kalbimdeki sen olanı
Allah bize giderebilir miydi (Haşa)
Kendinin cennetle yedirdiği hurmayla bizim birbirimize olan özlemimizi
Ne cennet isterim ne huri
Sen ben ve peygamberim cennet olmasın adı siz gider gelirsiniz oralara
Ben bunca zaman ucuzluğumun ahir pahasını A... Devamını Gör

Uzaktan seslendi minik sesli,
Abla bak ne olur bak.
Dönüp bakmadı abla.
Onun arayışı çok başkaydı.
Oysa çok basit bir sevinçti miniğin ki.
O sevicci tüm ciddiyeti ile,
Reddeden abla sessizliği .

Durup baktığımda dışarıdan kendime ,
İhtiyacım olanın bir çocuk mutluluğu,
Basit bir heyecan olduğunu farkettim.

Ufuklara çıkarttığım mutlulu... Devamını Gör

Gitmek bir kaçış değil; çoğu zaman dayanabilmek için verilen sessiz bir moladır. İnsan her terk edişte bir kapıyı kapatmaz, bazen sadece nefes alacak kadar aralar.

Giden, ardında bıraktıklarını unutmuş sanılır. Oysa en ağır yük, geride kalanlarda değil; gidenin içinde taşınır. Bir bakış, bir cümle, yarım kalmış bir an… Hepsi aklın en sessiz köşe... Devamını Gör

Xavier gözlerini açtı… ya da öyle sandı. Görmenin, uyanmanın, var olmanın sınırları birbirine karışıyordu. Önünde beliren şey bir oda mıydı, yoksa zihninin bir anlık oyunlarından biri mi? Işık, odanın köşelerinde titrek bir dalga gibi kıvrılıyor, bazen saf beyaz bir hastane duvarı gibi, bazen de nemli bir mağaranın kararmış yüzeyi gibi görünüyordu.... Devamını Gör

İnsaniyetî ilac ol deyu vârisen
Yaptığına toprak kemirsin diye varirsen
Güller dikenli ne biliim yoksa sevmiirsen
Ne biliim sanki yokluktan öliirsen
Bi gursak sevgi bi gursak secde
Geriyi Rabbe iste O'na dile...

Kifayetin senin mi ki ben ile diin
Yolu buldun mu dedin mi ki variim
Seviniin de yere mi bakiin ki sonunu göriin
Ne belli yarın... Devamını Gör

Elimizdeki telefon, sabah uyanır uyanmaz yüzümüze ilk çarpan şey. Çay demlenene kadar geçen sürede, dünyanın öbür ucundaki depremi, bir fenomenin boşanma dedikodusunu, hiç tanımadığımız birinin kahvaltı fotoğrafını, “sakın bunu yapmayın” denen on bir maddeyi aynı anda yutuyoruz.

Bilgi artık biriktirilen, peşinden koşulan, emek isteyen bir şey ... Devamını Gör

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzel mi güzel bir ülke varmış. Bu ülke öyle bereketli öyle güzel topraklara sahipmiş ki; başakları altından, ormanları zümrütten, üzümleri yakuttanmış. Gören bir daha bakar hasetliğinden çatlarmış. Hatta nazarlar kem gözler değmesin diye nefesi kuvvetli beş vakit namazında nineler duala... Devamını Gör

Mevcudiyetindeki yapraklar olur bir sürü çerçöp
Mahbubatına bir söz ile
Bir hu ile aparacak o kül
Dolup ciğere edecek çerçöp ve kül

Gün ile abadiye vermeyen bu zamanın bu ağaçları
Ekmeğe kör balçığı tutunmamış niye o yaşları
Bir dirhemin kenefini beklemesin inşaAllah bu gafleti
Ahir zamanın Ettiği Kansızlık Abid-i Efendiliği

Tutunasın ... Devamını Gör

Yıkıldı evler, sustu saatler,
Gökyüzü küle boyandı bir an.
İnsan, en çok da sessizlikten korktu,
Çünkü acı, sesini kaybedince ağırlaştı.

Ama bak…
Karanlık sandığımız şey,
Aslında toprağın tohumu sakladığı andı.
Her felaket, biraz da
Sabırla yazılmış bir başlangıçtır.

Kırılan her şey yok olmaz,
Bazısı ışığı daha iyi geçirmek için çatla... Devamını Gör

Herkes bir başkası için tükeniyor,
Adını bilmediği yükleri omuzlayarak.
Bir gülüş uğruna susuyor kelimeler,
Bir “iyiyim”e feda ediliyor iç yangınlar.

Sevmek sanılıyor eksilmek,
Vermek sanılıyor kaybolmak.
Oysa kimse sormuyor kendine
“Benden geriye ne kaldı?”

Gece olunca anlaşılır her şey,
Işıklar sönünce yüzleşir insan.
Gündüz dağıttı... Devamını Gör

Vedalar zordur derler. Peki ya edilemeyen vedalar…
İnsanın boğazına düğümlenen, diliyle söyleyemediğini kalbine gömdüğü anlar? Koca bir sessizliğin içinde giderken ne hissedilir ki? Ne gidişin adı konur ne kalışın. Hoş, zaten o kalışın da hiçbir zaman bir adı olmamıştır.

Zaman geçer, mevsimler değişir ama içte bir yer hep yarım kalır. En çok da... Devamını Gör

Beni de yazdıklarımı da umursamayın lütfen. Anlatacak kimsem yok, ben de buraya bir şeyler yazıp rahatlıyorum. Yazdıklarım kadar karamsar bakmıyorum hayata, çok mutlu olduğum anlarım da az değil sonuçta.
Her Mersine gittiğimde ailemin yanına ve her defasında yapayalnız döndüğümde Eskişehir'e aynı karmaşayı yaşıyorum. Sürekli bir bölünme, sürekli ... Devamını Gör

6 Şubat depremi”, bir depremden fazlasıydı. Enkaz altında kalan sadece bedenler olmadı. Dışarı da çaresizce feryat figan yardım bekleyen, yakınını kendi kurtulduğuna dahi sevinemeden kaybeden binlerce insanın ruhu da, o enkazın altında kaldı.
3 yıldır enkaz altındayız. Daha önce 17 Ağustos depreminde de kalmıştık. Alınmayan önlemler, işbilmezler... Devamını Gör

Batı, dünyaya insan hakları dersi vermeye bayılır. Haritalara parmağını bastığı yerlerde hemen "demokrasi eksikliği" görür, "medeniyet götürme" telaşına düşer. Fakat iş kendi arka bahçesine gelince, o keskin gözler miyoplaşır, o yüksek ses birden kısılır.

Avustralya'da kilise bahçelerine gömülen yüzlerce yerli çocuğun hik... Devamını Gör

Anne büyüdüm, büyüdüm, kaybettim anne. 30'undan sonra hayatı anlayanlar mutlu olmaz, mutluluk rolü yapabilir ama mutlu olmaz. Yürüyorum bir dram, bakıyorum bir dram, düşünüyorum o da bir dram. Nefes aldıran oksijen bile travmalı, niye böyle acılı bir yerinden görüyorum bu hayatı. Ne çok büyütüyorum bazen karın ağrılarımı, ne çok takıyorum kalbime e... Devamını Gör

Bazen bakmak gerekir…
Dokunmadan, değiştirmeden,
Sadece bakmak;
Yapraklara düşen sabrı,
Suyun acele etmeyen yolculuğunu.

Bazen insanlara bakmalı,
Söylediklerinden çok sustuklarına,
Gülüşlerinden çok gözlerindeki yorgunluğa.
Çünkü herkes anlatmaz derdini,
Bazıları zamanın anlayacağını bilir.

Zamana bakmak gerekir bazen,
Koşarak değil,... Devamını Gör

İnsan kalabalıkta kaçmayı, yalnızlıkta yüzleşmeyi öğrenir. Gürültü, düşünceleri susturur; sessizlik ise onları sıraya dizer. O yüzden bazı insanlar müziği açıp kalabalığa karışırken, bazıları ışığı kapatıp kendine doğru yürür.

Yalnız kalmayı seçen insan, artık kaçacak yerinin kalmadığını bilen insandır. Dertlerini oyalayarak değil, dinleyerek ha... Devamını Gör

Güzel yüzlü çocuklar öldürülüyor
Hala gormeyenler var,duymayanlar
Gormezden gelenler,duymazdan gelenler..
Kadinlar...herbiri kartanesi gibi
Düşüyor yere yok oluyor.
Görmüyor,duymuyor,umursamiyorsunuz.
Eyy insanlik
Güzel çocuklar öpülesi ve sevilesi
Gulumsemeleriyle yerde yatiyor...
Nereye adim atsam
Heryer kan kırmızı bir karanfil.
Rü... Devamını Gör

Para… İlk başlarda avuçlarımızda tuttuğumuz küçük, soğuk bir metaldi. Karın doyurmak, sırtı giydirmek, başını sokacak bir dam bulmak için. Araçtı. Sadece bir araç. Bir nehrin karşı kıyısına geçmek için kullandığın, sonra bıraktığın bir sal gibi.

Sonra… Sonra o sal, birden gemin oldu. Üzerine bayraklar çektin, kuleler diktin. Onunla övündün. ... Devamını Gör

Sabah yine sensiz uyandı ev,
perdeler aynı ışığı aldı
ama içeri senin adın girmedi.
Kahve yaptım,
iki kişilik alışkanlıkla
tek başıma oturdum masaya.

Meğer insan
birinin yokluğunu değil,
varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş:
bir sesin araya girmesini,
bir bakışın günü toparlamasını,
bir gülüşün akşamı tamamlamasını.

Onsuz geçen saa... Devamını Gör

Korkuyorum.
Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğ... Devamını Gör

Görüyorsun ya
Toprakta da havada da bir fısıltı var
-Duyuyor musun yalnızlık
Esen rüzgar çalıyor yürüdüğüm toprak da
Ayrılık duyuyor özlem
+Ve hatta sen duyuyorsun tüm görünmezliğinle
Yılkı atlar gibi koşuyor haybeye yığınla rezillik pisliği kulaklara
Duyuyor musun sessizlik
Ödeyemeyeceği bir ahiret bedeline
Hayrımı örtüp unuttuğum herşeyin üstüne... Devamını Gör