Bir an var,
dönüp bakınca geçip gitmiş.
Yavaşça, sessizce,
gözlerimizin önünden kaybolan bir gölge gibi.
Ama o an,
hiç olmadı mı sence?
Her bir an,
bir ömür boyu yaşayacakmış gibi
derin izler bırakmaz mı?
Bir an var,
korkmadan sevebildiğimiz.
İçindeki boşluğu hissedebilirsin,
ama o boşlukta
her şey birikir.
Anıların en ağır olanı,
hatırlanmak isteyendir.
Çünkü en çok sevdiklerimiz,
kaybolduğunda da
yine bizimle kalır.
Bir an var,
belki de geçmediği,
belki de hep bizimle kaldığı.
Bir anda her şey
gözlerimizin içine bakar.
Ve her şey
gözlerimizde kaybolur.
İşte o an,
gerçek olan tek zaman,
belki de sadece bir yansıma.