Bazen,
konuşmadan anlatırsın derdini,
kimse bilmez,
kimse anlamaz,
ama sen içinde yankılanırsın.
Geceye fısıldarsın korkularını,
yastığa bırakırsın ağırlığını,
kimse görmez,
kimse duymaz,
ama sen her gece tekrar yaşarsın.
İnsan en çok,
duyulmayan sözlerden yorulur,
anlaşılmamaktan,
görülmemekten…
Ve bir süre sonra,
susmaya başlar.
Ama bil ki,
her sessizlik bir vazgeçiş değildir.
Bazıları,
kendini en derin çığlıklarında bulur.